Νίκος – Κατάθλιψη

Κατάθλιψη

Νίκος, 38 χρονών.

«Υπήρξα καταθλιπτικός για περίπου 10 χρόνια και φυσικά τον πρώτο καιρό ούτε να ακούσω για ψυχίατρο και ψυχολόγο ήθελα. Μόλις είχα καταστραφεί με τις επιχειρήσεις που είχα και παράλληλα είχα εγκαταλειφθεί από την γυναίκα μου. Λόγοι, πιστεύω, σημαντικοί για να κυλήσει κάποιος ειδικά εάν αυτός είναι και λίγο ευαίσθητος. Πρώτα από όλα, έπαψα να κυκλοφορώ επειδή πάθαινα πανικούς και είχα αγοραφοβία. Κατόπιν,ακολούθησαν οι ταχυπαλμίες και να έρχονται στιγμές που νομίζεις ότι πεθαίνεις και να σε τρέχουν στα νοσοκομεία για ηρεμιστικές ενέσεις και καρδιογραφήματα τα οποία φυσικά ήταν αρνητικά. Με το χρόνο η κατάσταση γίνεται ανυπόφορη και ή πας σε ψυχίατρο ή δεν ελέγχεις πλέον την κατάσταση και σου φαίνονται όλα πια μάταια και βουνό.

Εγώ το ‘ριξα και στο ποτό και έφτασα για λίγες στιγμές ανακούφισης, να κοντεύω να γίνω αλκοολικός. Ευτυχώς το πήρα απόφαση, επισκέφτηκα μία καλή ψυχολόγο και, συγχρόνως, με μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους μου κατάφερα μετά ενάμιση χρόνο να επανέλθω.Κατ’ αρχάς,όλη αυτή η διαδικασία της συζήτησης με την ψυχολόγο μου έκανε να βγουν στην επιφάνεια πράγματα, που ούτε φανταζόμουν ότι τόσα χρόνια μετά μπορούσαν να με βαραίνουν ακόμα.

Η ψυχολόγος έλεγε όσα έπρεπε και αυτό επειδή ο σκοπός ήταν να βρω εγώ μόνος μου τη διέξοδο, εκείνη ήταν, όμως, που πολλές φορές μου έλεγε κάποια εκδοχή που εγώ δεν είχα σκεφτεί. Και σιγά-σιγά ξεδιάλυνα το κουβάρι που είχαν γίνει οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου.Ήταν τόσο μπερδεμένα τα πράγματα μέσα μου που ούτε εγώ ο ίδιος δε μπορούσα να καταλάβω… Μιλώντας μαζί της, ξανάκουγα και μου δημιουργούνταν νέες σκέψεις πάνω σε αυτά που της έλεγα… Δικές μου σκέψεις. Έβλεπα ότι κάθε φορά που τελείωνε η συνομιλία μας, ένιωθα πιο ανάλαφρος – χαμογελούσα παρότι όλα μου φαίνονταν βουνό στην αρχή.»

«Είχα φτάσει σε σημείο τρομερής πίεσης, με άγγιζες και πεταγόμουν πάνω, με το παραμικρό έβαζα τα κλάματα και ήθελα να παρατήσω τα πάντα.Ένιωθα ότι το σώμα μου δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ούτε σε βασικές λειτουργίες όπως το να περπατήσει μέχρι το σουπερμάρκετ. Μου φαινόταν βουνό. Ένιωθα ότι τα πόδια μου είναι αδύναμα, ότι οι μύες δεν θα λειτουργήσουν, ότι τα κόκαλα και οι μύες του δεν θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος του σώματός μου, ότι δεν θα μπορέσω ούτε να πάω από το κρεβάτι ως τον καναπέ και από την κουζίνα ως το μπάνιο. Κοιμόμουν άπειρες ώρες κι όμως ένιωθα συνέχεια κουρασμένος σαν να είχα ξενυχτήσει. Το αποφάσισα και άρχισα συνεδρίες με την Ψυχολόγο μου, δεν έκανα πολλές, και με βοήθησε περισσότερο από όσο μπορώ να περιγράψω, με βοήθησε να βάλω σε μία σειρά τον εαυτό μου και να δω τι θέλω εγώ και ποιες είναι οι δικές μου προτεραιότητες… Μη σου πω ότι με έβαλε και σε σκέψεις, μήπως τα παρατήσω όλα και πάω να γίνω ψυχολόγος!»

Επισκέφτηκα μία καλή ψυχολόγο και, συγχρόνως, με μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους μου κατάφερα μετά ενάμιση χρόνο να επανέλθω.Κατ’ αρχάς,όλη αυτή η διαδικασία της συζήτησης με την ψυχολόγο μου έκανε να βγουν στην επιφάνεια πράγματα, που ούτε φανταζόμουν ότι τόσα χρόνια μετά μπορούσαν να με βαραίνουν ακόμα. Η ψυχολόγος έλεγε όσα έπρεπε και αυτό επειδή ο σκοπός ήταν να βρω εγώ μόνος μου τη διέξοδο, εκείνη ήταν, όμως, που πολλές φορές μου έλεγε κάποια εκδοχή που εγώ δεν είχα σκεφτεί. Και σιγά-σιγά ξεδιάλυνα το κουβάρι που είχαν γίνει οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου.Ήταν τόσο μπερδεμένα τα πράγματα μέσα μου που ούτε εγώ ο ίδιος δε μπορούσα να καταλάβω… Μιλώντας μαζί της, ξανάκουγα και μου δημιουργούνταν νέες σκέψεις πάνω σε αυτά που της έλεγα… Δικές μου σκέψεις. Έβλεπα ότι κάθε φορά που τελείωνε η συνομιλία μας, ένιωθα πιο ανάλαφρος – χαμογελούσα παρότι όλα μου φαίνονταν βουνό στην αρχή.»

 «Είχα φτάσει σε σημείο τρομερής πίεσης, με άγγιζες και πεταγόμουν πάνω, με το παραμικρό έβαζα τα κλάματα και ήθελα να παρατήσω τα πάντα.Ένιωθα ότι το σώμα μου δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ούτε σε βασικές λειτουργίες όπως το να περπατήσει μέχρι το σουπερμάρκετ. Μου φαινόταν βουνό. Ένιωθα ότι τα πόδια μου είναι αδύναμα, ότι οι μύες δεν θα λειτουργήσουν, ότι τα κόκαλα και οι μύες του δεν θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος του σώματός μου, ότι δεν θα μπορέσω ούτε να πάω από το κρεβάτι ως τον καναπέ και από την κουζίνα ως το μπάνιο.

Κοιμόμουν άπειρες ώρες κι όμως ένιωθα συνέχεια κουρασμένος σαν να είχα ξενυχτήσει. Το αποφάσισα και άρχισα συνεδρίες με την Ψυχολόγο μου, δεν έκανα πολλές, και με βοήθησε περισσότερο από όσο μπορώ να περιγράψω, με βοήθησε να βάλω σε μία σειρά τον εαυτό μου και να δω τι θέλω εγώ και ποιες είναι οι δικές μου προτεραιότητες… Μη σου πω ότι με έβαλε και σε σκέψεις, μήπως τα παρατήσω όλα και πάω να γίνω ψυχολόγος!»