Ελένη, 29 χρονών.
«Μετά από μία μακρόχρονη πορεία στην ανορεξία, μιλάμε για 12 χρόνια, μετά από νοσηλείες σε νοσοκομεία, μιλάμε για 7 μήνες και πλέον σε νοσοκομείο, πολλές επισκέψεις σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κέντρα ψυχικής υγείας, διατροφολόγους και ότι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος με αυτό το πρόβλημα, βρήκα εντελώς τυχαία, μέσω internet, την Μπέττυ. Το μόνο που θα πω είναι ότι τώρα μετράω 2 χρόνια απόλυτης φυσιολογικής ζωής. Τρώω τα πάντα, σε κανονικές ποσότητες, με ελάχιστες σκέψεις – απόλυτα διαχειρίσιμες – και έχω και έναν γιο. Ήταν δίπλα μου τις στιγμές εκείνες που την είχα πιο πολύ ανάγκη. Δεν ήθελα ούτε να βγω από το σπίτι αλλά ούτε και να ντυθώ για να συναντήσω κανέναν… Με βόλευε απίστευτα ότι μπορούσα να το έχω αυτό από το σπίτι μου… Μιλούσαμε λίγο πριν μπω στην «αρένα» – έτσι συνήθιζα να λέω την ώρα του φαγητού -, μιλούσαμε κατά την διάρκεια του φαγητού, μιλούσαμε και μετά το γεύμα. Με κινητοποιούσε με τις σωστές λέξεις, με τις σωστές κουβέντες, με συνέφερνε όταν εγώ «έμπαινα στον κύκλο του παραλογισμού μου», ήταν πραγματικός συνοδοιπόρος και μαχητής μαζί μου. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο ήταν πως βοήθησε και την μητέρα μου, την «εκπαίδευσε» ουσιαστικά, ώστε να μπορεί να με στηρίζει τις υπόλοιπες ώρες και η ίδια, να μπορεί να μου δείξει την αγάπη της με τον «σωστό» τρόπο για εμένα- την ανορεξική. Όλα αυτά… εντελώς ΔΩΡΕΑΝ… χωρίς να ζητήσει ποτέ κανένα χρηματικό αντάλλαγμα… Τι άλλο πιο σημαντικό μπορώ να πω γι’αυτήν…;»
Betty Psychologist