Χρήστος – Σεξουαλική Κακοποίηση

Σεξουαλική Κακοποίηση

Χρήστος, 26 χρονών.

«Προτού μιλήσω για ό,τι μου συνέβαινε, φοβόμουν να κοιμηθώ τα βράδια. Παρόλο που προσπαθούσα να μη σκέφτομαι τι είχε συμβεί, εξακολουθούσα να βασανίζομαι από εφιάλτες. Ήμουν τόσο κουρασμένος ώστε δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο σχολείο. Δεν είχα όρεξη να μιλήσω σε κανέναν. Ένιωθα τόσο αποκομμένος και διαφορετικός από τους άλλους. Και δεν μπορούσα να το πω σε κανέναν. Σιγά-σιγά όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα άρχισαν να με πνίγουν. Οι καθηγητές με είχαν βάλει στο μάτι κυρίως επειδή ήμουν επιθετικός με τους συμμαθητές μου. Μου είπαν ότι αν συνέχιζα να εκδηλώνω την επιθετικότητά μου, θα με απέβαλαν από το σχολείο. Για να μην δημιουργήσω πρόβλημα στην μητέρα μου άρχισα να αυτοτραυματίζομαι για να εκτονώνομαι. Δεν ήξερα τι να κάνω.

Το μόνο που ήξερα ήταν ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση κάθε φορά που θα γύριζα στο σπίτι. Πίστευα ότι αν προσπαθούσα να το ξεχάσω, να το βγάλω απ’ το μυαλό μου, θα μπορούσα να προσποιηθώ ότι δεν είχε συμβεί. Όμως πάντοτε γινόταν κάτι που μου το θύμιζε… Οι φίλοι μου απομακρύνθηκαν κι εγώ άρχισα να κάνω παρέα με άτομα που προκαλούσαν διαρκώς φασαρίες. Κάναμε κοπάνες από το σχολείο, κλέβαμε από καταστήματα, μεθούσαμε και παίζαμε ξύλο. Όλα αυτά τα έκανα επειδή όση ώρα ήμουν απασχολημένος μ’ αυτούς τους μπελάδες, δεν σκεφτόμουν την κατάσταση στο σπίτι. Δεν είχα πει σε κανέναν τι συνέβαινε για δύο ολόκληρα χρόνια. Κάποιες φορές είχα προσπαθήσει να μιλήσω με υπονοούμενα στους φίλους μου αλλά δεν ήθελα να διαλυθεί η οικογένειά μου εξαιτίας μου.

Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα την ψυχολόγο μου, χρειάστηκα αρκετό χρόνο για ν’ αρχίσω να μιλάω. Ωστόσο, εκείνη ήταν πολύ υπομονετική και μου αφιέρωσε όση ώρα χρειαζόμουν για να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου. Η ψυχολόγος μου με βοήθησε να αποφασίσω ποια θα ήταν η επόμενη κίνησή μου. Όταν η Πρόνοια και η Αστυνομία άρχισαν να ασχολούνται με την υπόθεση της σεξουαλικής κακοποίησής μου, βρισκόταν πάντα δίπλα μου και με στήριζε σε όλες τις δύσκολες φάσεις. Η στάση της με βοήθησε να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου, να αντιμετωπίσω την κατάσταση και τα συναισθήματά μου με περισσότερη σοβαρότητα. Ύστερα από μερικές επισκέψεις, άρχισα να τα πηγαίνω καλύτερα στο σχολείο και να ζω πιο φυσιολογικά. Μέχρι και σήμερα όποτε νιώσω κάποια δυσκολία έχω την άνεση και την ασφάλεια να μιλήσω μαζί της ανά πάσα ώρα και στιγμή από όπου και κι αν βρίσκομαι μέσω internetκαι τηλεφώνου και αυτό με κάνει να νιώθω ότι έχω συμπαραστάτη και συνοδοιπόρο στην ζωή μου.»